Π. Παναγιώτου:
Πολιτική ή... δαιμονοποίηση; |
Η «τρόικα», όπως ονομάζουμε τους τεχνοκράτες εκπροσώπους της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, που παρακολουθούν την πορεία της «συμφωνίας στήριξης», έχει γίνει αντικείμενο μιας πολιτικής μάχης «συμβόλων» που, αναλόγως των επικοινωνιακών αναγκών, χαρακτηρίζονται από «Φον Φούφουτοι» μέχρι... «σύγχρονοι Πιουριφόι»! Η πολιτική παρουσία της «τρόικας» έχει αξία, όταν όμως μπαίνει στα πραγματικά «όριά της» και στις πραγματικές «διαστάσεις της», και όχι όταν της δίνονται «μυθολογικές διαστάσεις» είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη.
Η «χρήση» της «τρόικας» λ.χ. από την κυβέρνηση έχει περίπου τρεις διαστάσεις. Οταν π.χ. θέλει να εκφράσει την ισχύ, την αυτοτέλεια και το αυτοδύναμο (αυτονόητα όλα αυτά) της κυβέρνησης αντιμετωπίζονται ως... Φούφουτοι. Οταν η κυβέρνηση θέλει να δείξει την ιδεολογική διαφοροποίησή της από κάποια μέτρα, προβάλλεται η «σκληρή αντίσταση» και η «αγωνιστική στάση» απέναντι στην «τρόικα». Και όταν παίρνει αντιδημοφιλή μέτρα, έρχεται στο προσκήνιο η «υποχρεωτικότητα» και η «αναγκαστικότητα» των μέτρων της «τρόικας» που έχουμε ήδη αποδεχθεί με το μνημόνιο για να μη χρεοκοπήσουμε...
Η αλήθεια είναι ότι ενώ καμία από τις τρεις αυτές εκδοχές -από μόνη της- δεν ισχύει, ενιαία και οι τρεις... ισχύουν! Αλλά αυτό σημαίνει άλλο πράγμα: Μια κυρίαρχη κυβέρνηση που έχει αποδεχθεί ένα πλαίσιο και από κει και πέρα και ανάλογα του πώς εξελίσσονται τα πράγματα, έχει ένα ευρύτατο πεδίο διαπραγματεύσεων και κυρίως ιδίων κυριαρχικών πρωτοβουλιών. Υπάρχει μια «σχέση» οικειοθελής και από την πλευρά μας, μέχρι ότου η χώρα εξέλθει από την κρίση. Εχει τα θετικά και τα αρνητικά της, αλλά πρέπει να την αντιμετωπίζουμε όχι περιπτωσιολογικά αλλά ενιαία.
Η «χρήση» της «τρόικας» από την αριστερή αντιπολίτευση «δραματοποιείται» και ταυτίζεται με καταστροφολογικά στοιχεία. Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις αυτές, η «τρόικα» συμβολίζει την... κατάλυση της Δημοκρατίας και του... Συντάγματος, ενώ η χώρα έχει μετατραπεί σε... αποικία, ή... μπανανία, χωρίς κυριαρχία!
Προφανώς τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Αλλο η διαφωνία με την επιλογή του «πλαισίου στήριξης», όπου υπάρχει λαμπρό πεδίο για την άσκηση σοβαρής κριτικής, και άλλο η άρνηση ή η παραποίηση της πραγματικότητας.
Αυτή η «πολιτική χρήση» της «τρόικας» μέσω μιας υπερβολικής δαιμονοποίησης και εξωπραγματικής «μάχης συμβόλων» εκπίπτει σ’ έναν κακό λαϊκισμό και δεν βοηθάει σε τίποτα τη χώρα. Ιδιαίτερα μάλιστα τη στιγμή που μια ουσιαστική συζήτηση και κριτική -αντί για κορώνες- προς όλες τις πλευρές της προσπάθειας που γίνεται είναι ζωτικής σημασίας.
Κυρίως για να προσδιορίσουμε το «πού πάμε»...Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Έθνος" στις 30 Ιουλίου 2010 |
08:07 
